بلوچستان در عهد پهلوی 
 قسمت هفتم                                                                                  

 در قسمت ششم به انجا رسیده بودیم که طایفه سالار بر اثر غروروندام کاری بدون جهت خود را  با طایفه هوت وبامری درگیر میکنند و نتیجه ان  متحمل شدن حسارت جانی ومالی فراوانی است که بطایفه سالار وارد میشوند.                                                         که در نتیجه دشمن بکمین نشسته میتواند از اختلافات بوجود امده حد اکثر استفایده را ببرد واکنون بدنباله ماجرا ها توجه کنید.                                                                   سالار عبدالحیسن وبرادرزاده اش کامران که نقش اصلی را در تمام درگیری ها ایفا میکند به این فکرمیرسند که موقتا اختلاف خود را با طایفه هوت وبامری کنار میگذارند وتنها در صدد نشان دادن قدرت خود بمامورین مستقر در جیرفت باشند وهر از چند گاهی در حوزه جیرفت رودبار دست بغارت بزنند تا مامورین متوجه باشند اختلاف با طایفه هوت وبامری چیزی از قدرت انها کاسته نشده وبدین جهت بتاخت تاز خود ادامه میدهند

وحتی پا را از حوزه جیرفت رودبار فراتر میگذارند ومیتوانند از کوهستان جمال بارز عبور نموده خود رابه دهات اطراف ماهان کرمان برسانند ودست بغارت وچپاول بزنند ودر اولین تهاجم خود به ان خدود با مال منال زیادی به رمشک بر میگردند.                                مدت زمانی از اولین تهاجم موفقیت امیز انها میگذرئد باز بفکر خمله مجددی می افتند این بار هم کامران همراه افرادش از مسیر قبلی عبور میکنند وخود را بنزدیکی شهر ماهان میرسانند واین بار سوای غارت اموال مردم تعدادی زن مرد را هم به اسارت میگیرند.                 وقوای دولتی مستقر در جیرفت از رفتن کامران بطرف ماهان اطلاع پیدا میکند ودر مسیر برگشت وی چندین جا راه را بر وی می بندند سر انجام زمانیکه کامران همراه مال وغنائیم واسیران وارد منطقه رودبار میشوند.        

                                    

 وقوای دولتی هم همراه راه بلد وردگیر روی رد انها خرکت میکنند ومرتب فاصله شان با افراد کامران کمتر کمتر میشود وانها غافل از اینکه یک نیروی بزرگی انها را تعقیب میکند وشبی در انتهای جلگه رودبار که نزدیک بحدود رمشک بوده به استراخت می پردازند بامداد قوای دولتی اردوی کامران را بمخاصره در میاورند وافراد کامران بر اثر خستگی مفرط وهم بحیال خود از حدود خطر دور شده اند هیچ کشیک ونگهبانی در ان شب نمیگذارند وبا روشن شدن هوا زمانیکه افراد کامران یکی یکی از خواب بلند میشوند از هر طرف بسوی انها  تیر اندازی شروع میشود ودر همان نخستین تیر اندازی کامران بشدت مجروخ میشود وپس از مدت کوتاهی مقاومت زمانیکه افراد کامران متوجه مجروخ شدن سردار خود  ودادن تلفات زیادی میشوند ومیدانند مقاومت فایده ای ندارد کشته مجروحین خود را بر جا میگذارند تنها میتوانند کامران مجروخ را از صخنه حارج نموده.                                                وبا سرعت بطرف رمشک عقب نشینی میکنند قوای دولتی پس از متواری شدن افراد کامران وبرجا ماندن تمام بار بنهه انها وازاد شدن تمام اسیران وزمانیکه در میان کشته مجروحین بدنبال کامران میگردند از او خبری بدست نمیاورند قوای دولتی با بدست اوردن این موفقیت بجای تعقیب کامران بطرف جیرفت بر میگردند وتمام مجروخین را هم در همان نقط بقتل میرسانند ودر بیابان رها میکنند وزمانیکه بجیرفت میرسند با خبر میشوند که کامران هم نرسیده برمشک فوت کرده.                                                                         

 خلاصه بقوای دولتی پس از این پیروزی دستور میرسد پیش از انکه سالار عبدالحسین بتواند تجدید قوا بنماید بوی فرصت نداده همراه با افراد مخلی بطرف رمشک خرکت نموده تکلیف عبدالحسین را یکسره بنمایند.                                                                          واز این طرف عبدالحسین هم زمانیکه از کشته شدن برادرزاده اش با خبر میشود دیگر توان رویا روئی را در خود نمی بیند وبا مرگ کامران کمر طایفه سالار میشکند.                    واین مثل درست است که میگویند یکی مرد جنگی به از صدهزار وهمانطوریکه پس از شهادت ابراهیم خان بارانزهی درسراوان قوای دوست محمد خان هم متفرق ومتلاشی میشود.  وعین همان خادثه پس از شهادت سالار کامران  برای طایفه شجاع.                          سالار هم تکرار میشود

 خلاصه سالار عبدالحسین پس از این ضربه جبران ناپذیری که متوجه طایفه او شده بود.   منتظرعکس العل قوای دولتی میماند که ایا بطرف رمشک لشکر کشی خواهند کرد یانه.     سالارعبدالحسین در نظر دارد  بمخض شنیدن خبر امدن اردوی دولتی بطرف رمشک.                                                                                                                    وی هم بلا فاصله همراه زن بچه وتمام افرادش رمشک را ترک نموده وخود را برامک برساند که درانجا برادر خانمش شهوردیخان شیرانزهی حکومت میکند وشهوردیخان هم که پسر خاله میرهوتی خان است وهم پشتش بوی گرم است واز طرفی سالار عبدالحسین خبر دارد که در این موقع میر هوتی خان نزد سران نظامی که در پهره وخاش مستقرهستنداز اخترام زیادی بر خوردار است بهمین مناسبت تنها راه نجات خود را رساندن به رامک میداند ودر جریان قرار دادن میرهوتی خان تا بین او ونیروهای دولتی میانجیگری بکنند. 

ضمنا سالار عبدالحسین با میر هوتی خان وهم با سردار سعید خان معروف باجناغ میباشد چون هرسه نفر با خواهران شهوردیخان ازدواج کرده اند همسر سالار عبدالحسین بنام ملوکان است وهمسر سردار سعیدخان بنام فاطمه نسا وهمسر میر هوتی خان بنام میرخاتون     دختران اعظم خان شیرانزهی وحالا بدانیم اعظم خان کیست وی پسر لطف علی خان است ولطف علی خان برادر محمد علی خان است پسران مهراب خان بزرگ پایگذاراصلی  حکومت شیرانزهی در بنپور ومکران ولی مادر لطف علی خان دختر الهوردیخان است.     خان بشکرد ومادر محمد علی خان دختر سعید خان مالکی است حاکم رودبار کهنوج.          این هم رگ ریشه اعظم خان نا گفته نماند برادر بزرگتر اعظم خان بنام شهنواز خان بوده وی در منطقه اسفند حکومت میکند واز وی سه پسر بجا میماند بنامهای سیف الله خان بختیار خان وغلامعلی خان این هم پسر عمو های شهوردیخان.                                                ضمنا شیرانزهی های ساکن رامک اسفند خیر اباد نوه نتیجهای لطف علی خان هستند و شیرانزهی های ساکن فنوج وگه وبنت نوه نتیجهای محمد علی خان میباشند.    

خلاصه عبدالحسین بمخض خبرخرکت اردوی دولتی بطرف رمشک همراه زن بچه وتعدادی  از بستگانش از رمشک حارج میشود وبطرف رامک خرکت میکند.خود را به انجا میرساند وشهوردیخان هم زن بچهای وی را در قلعه رامک نگهداری میکند وعبدالحسین وبعقیه افراد مسلخش را در یک ابادی کوهستانی که در دامنه سفید کوه واقع شده بنام کسکان که تقریبا در ده کیلومتری و در جنوب رامک واقع شده اسکان میدهد

 شهوردیخان فوری جهت مذاکره عازم لاشار میشود تا میر هوتی خان را در جریان بگذارد

 تا بین عبدالحسین و دولت رضاشاه میانجیگری نموده و بگرفتاری وی سر سامانی بدهند

 بهر حال میرهوتی خان باتفاق شهوردیخان عازم پهره میشوند وبا فرمانده پادگان انجا تماس میگیرند واز خبر تسلیم شدن عبدالحسین مامورین دولتی استقبال میکنند وجریان را  بپادگان خاش گزارش میکنند وپس از چند روزی از خاش دستور میرسد که ما با لشکر کرمان تماس گرفته ایم وصلاح را در ان میدانند که عبدالحسین در مورد تسلیمیش میتواند با لشکر کرمان مکاتبه وتماس بگیرند چون نامبرده محل سکونتش در خوزه کرمان میباشد .

بهر جهت در پهره مینوتی تهیه میشود به اقایان داده میشود که بر این منوال سالار در خواست تامینی وتسلیمی بنماید میرهوتی خان وشهوردیخان با خوشخالی به لاشار بر میگردند وخود میر هوتی خان جهت ملاقات عبدالحسین همراه شهوردیخان عازم رامک میشود تا عبدالحسین را قانع نموده که در شرایط کنونی راهی بجز تسلیمی وجود ندارد مذاکره شروع میشود وعبدالحسین بستگانش که در رائس انها شهکلی ومیرحاجی قرار داشته اند راه نجات و زندگی را در تسلیمی میدانند وقرار میشود اول میرحاجی همراه نامه تسلیمی خود را برمشک برساند وبا مامورین انجا تماس گرفته واقدامات لازم را بعمل بیاورد. 

خلاصه میرحاجی وارد رمشک میشود وبا مامورین مستقر در انجا تماس میگیرد انها هم وی را راهنمائی میکنند که بپادگان جیرفت مراجعه بکنند وی خود را بجیرفت میرساند نامه تسلیمی را تخویل میدهد ودر انجا هم به میر حاجی میگویند شما مدتی در اینجا بمانید تا ما عین نامه را بکرمان منتقل نموده تا فرمان عفو از مرکز صادر بشود میرحاجی حدود یکماهی در جیرفت میماند سرانجام فرمان عفو عبدالحسین وهمراهانش که از تهران صادرشده بود تخویل میرحاجی میشودوی هم با خوشخالی بطرف بلوچستان بر میگردد خود را برامک میرساند وپس از حدود سه ماه توقف عبدالحسین در رامک دو باره همراه عیال اطفال وبستگانش وارد رمشک میشوند وبه سر منزل زندگی خود بر میگردد منتها قلعه رمشک بمدت مدیدی دران یک ستون نظامی مستقر میشود.                                              

وسپس برای همیشه یک پاسگاه ژاندارمری در رمشک ایجاد میشود.                        خلاصه درگیری سالار عبدالحسین با قوای رضاشاه پس از درگیری دوست محمد خان بارانزهی طولانی ترین وپر تلفات ترین رخ داد جنوب غرب بلوچستان مخسوب میشودوحالا از اخر عاقبت عبدالحسین وبازماندگان وی سخنی بگوئیم نامبرده چند سالی بعد از تسلیمی در شهر رمشک بدرود زندگی میگوید از وی دو پسر بجا میماند بزرگتر بنام نادر وکوچکتر بنام خیدربیک ولی فرزندان وی نمیتواند جای وی را بگیرند واز نظر اجتماعی هم دارای موقعیت ضعیفی بوده اند البته عبدالحسین از خواهر شهوردیخان شیرانزهی دارای اولادی نمیشوند وبعد ازوفات عبدالحسین میرحاجی  مطرخ میشود وی در منطقه مارز ساکن بوده  واز نظر مالی  هم وضع مناسبی داشته                                                                                  در ضمن خانواده عبدالحسین زمانیکه گرفتن شناسنامه مرسوم میشود به افتخار کامران سردار شجاع طایفه خود فامیلی خود را کامرانی میگذارند وهم اکنون شاید بیش از صدها نفر از بازماندگان انها فامیلی شان کامرانی است.                                                       ضمنا شهوردی خان شیرانزهی هم با خواهر میر حاجی ازدواج میکند یک پسر بنام حسن خان ویک دختر هم از وی بجا میماند حسن خان در جوانی در رامک کشته میشود واز دختر شهوردیخان نوه نتیجهای در رمشک مارز بر جا مانده اند که معروف ترین انها  سعید خان نام داشته وی داماد سالار جلال کامرانی فرزند میر حاجی بوده که در یکی از درگیریها همراه دوپسر از جلال بدست  مامورین رژیم اسلامی درمنطقه مارزودریک روستای کوهستانی بنام اورتین کشته میشوند.                                                                                  وان زمانی بوده که دو سپاه پهره وجیرفت همزمان پس از شناسائی مخل اقامت سالار جلال وعیدو خان بامری که داماد جلال است روستای اورتین را مخاصره ودر یک بامداد جنگی وخشتناک بوقوع می پیوندد که در ان جنگ سپاه پهره افراد زیادی از بسیجیهای اهورانی را بسرکردگی سید محمد سالمی با خود میبرند ودر همان جنگ سیدمحمد سالمی همراه هفت نفراز اقوامش کشته میشوند وهم دها پاسدار بسیجی بقتل می رسند واز طرف مقابل هم حدود بیست نفر همراه دوپسرجلال بنامهای حسن وبهمن ودامادش بنام سعید خان بشهادت میرسند.        ودر ان درگیری شدید فرماندهان دو سپاه از هوانیروز کرمان تقاضای کمک مینمایند سرانجام هوانیروز کرمان وارد عمل میشود وروستای اورتین را با را بمب موشک با خاک یک سان میکنند واین واقعه حدود ده سال پیش رخ میدهد ورادیوتلویزیون وروزنامهای رژیم با اب تاب ان درگیری را گزارش میکنند وطبق معمول رسانهای دروغ پردازاعلام میکنند که در این درگیری سالار جلال کامرانی وعیدوک بامری هم کشته شده اند ولی هر دونفر از ان مهلکه جان سالم بدر میبرند.                                                                                    تنها عیدوک از ناحیه بازو مجروخ میشود وی جهت معالجه وارد کراچی میشود وشهید مولوی عبدالملک ملازاده جهت مداوا ونگهداری وی.                                                       محارج زیادی متخمل میشود.                                                                         البته در مورد شهادت مولوی بعد ها شایعات راست دروغی هم منتشر میشود که بموقع به ان هم می پردازیم.                                                                                        این بوداخر عاقبت سالار عبدالحسین وبرادرزاده قهرمانش کامران ضمنا شعر بسیار نغزی در وصف سالار کامران بزبان بلوچی سروده شده که متائسفانه اثری از ان شعر در این قسمت از بلوچستان بجا نمانده.                                                                                   عزیزان من اعتراف میکنم که نمیتوانم در حد یک نویسنده احساس وهیجانی در خوانندگان بوجود بیاورم ولی اطمینان میدهم انچه برای یک بلوچ مهم ودانستن ان مفید است           شرح خوادثی است که تا کنون در هیچ کتابی مکتوب نگردیده وهیچ یادی از سرداران.        افتخار افرین بلوچ نشده.                                                                                در پایان یاد اور میشوم شرخ وتفصیل بیشترین رخ دادهای زمان عبدالحسین نقل قول از سالار جلال کامرانی فرزند میرحاجی است وی در اوایل سال 1362زمانیکه چندنفر بسیجی در خوزه مارز رمشک بدستور وی کشته میشوند نامبرده همراه تعدادی از بستگانش وارد منطقه لاشار میشود خود را بپایگاه کریم خان میرساند که در انجا اقایان رستم خان مالکی ومحمد خان مهیمی هم از رودبار کهنوج همراه عیال واولاد خود قبلا در بدانجا حضور داشته اند            وبعنوان میار طایفه لاشاری از انها نگهداری میکنند.                                               خلاصه سالار جلال پس ازدوسه ماهی توقف با دریافت کمکهای بطرف مخل خود برگشتند ومن هم در تمام مدت با سالار جلال کامرانی هم صحبت بودم واز درگیریهای سالار عبدالحسین وکامران کسب اطلاع نمودم.                                                             بدین جهت وظیفه خود دانستم انچه در خافظه داشتم بنقل قول از بزرگان قوم وانهائیکه خود ویا پدران شان در متن رخ دادهای زمان قاجار پهلوی بوده اند بدون کم زیاد بابیان وقلم ناتوانم به اگاهی نسل کنونی واینده خود برسانم فقط خوانندگان گرامی بدانند خوادث ورخدادهای که من بسمع ونظرعزیزان میرسانم کپی برداری ونقل قول از نویسندگان مزدورومغرض گجرها نیستند که با خب بغض بجعل و بتخریف تاریخ بلوچستان پرداخته اند و تنها مقاصد حاص سیاسی دولتهای خود را دنبال کرده اند تا ثابت بکنند گجرها همیشه.                           مالک وصاحب اختیار بلوچستان بوده اند.                                                            فراموش میکنند بلوچستان از اواخر زمان قاجار با قدرت توپ تفنگ تصرف شد وتنها از زمان رضاشاه با حمایت کامل دولت انگلیس بلوچستان تصرف میشود وسپس بلوچستان بزرگ تکه پاره شده وبیک استان تبدیل میگردد.                                                                   واز ان زمان تاکنون 83 سال میگذرد وپیش از ان بلوچستان بصورت کشوری مستقل ودر اواخر قاجاربصورت خودمختاری کامل اداره میشود ولی اکنون در سرزمین اشغالی بلوچستان با ملت بلوچ بصورت یک ملت مغلوب رفتارمیشود نه یک هموطن.                               بهر جهت باز هم تاکید میکنم  نوشتار من نقل قول از بزرگانی است که خود ویا پدران شان.  در متن رخدادها بوده اند ومیتوان به گفتار شان اعتماد کرد.                                   ضمنا از راهنمائی وانتقادات سازنده استقبال میکنم.                                              پایان قسمت هفتم – دنباله دارد.                                                                                                              موفق باشید عبدالکریم بلوچ