بلوچستان در گذر زمان

                                            قسمت شانزدهم                                       
  درقسمت گذشته به انجا ریسده بودیم که دوست محمد خان پس از تصرف قلعه اسپکه وتخویل نمودن ان  به چنگیز خان پسر عمویش عازم مسکوتان میشود تا از انجا بطرف فنوج خمله نموده وانجا را هم بتصرف خود دربیاورد که گفتیم در این موقع سردار محمد خان شیرانزهی پسر وجانشین سردار جعفر خان حاکم فنوج پشته میباشد.                                      
  سردار محمد خان  هم زمانیکه از لشکر کشی دوست محمد خان بطرف اسپکه اگاه میشود میدانند در صورت تصرف اسپکه بطور ختم یقین فنوج هم هدف بعدی ان میباشد.

بدین جهت نامبرده هم خود را برای دفاع اماده میکند ومشغول جمع اوری افراد مسلخ طایفه خود میشود وزمانیکه سردار محمد خان از محاصره وجنگ اسپکه اگاه میشود وی هم برادرش بنام دلاورخان را همراه دویست الا سیصد نفر مسلخ برای راهبندان بجای میفرستند بنام سرشم که با شهر فنوج تقریبا پانزده کیلومترفاصله دارد و گردنه ای ایست که در بین.  راه مسکوتان وفنوج واقع شده. دلاور خان در این نقطه سنگر واستخکاماتی میسازد وخود را برای مقابله اماده میکندوازان طرف هم دوست محمدخان همراه لشکر پیروزش وارد مسکوتان میشود وخبر تصرف اسپکه بسراسر مکران پخش میشود. 
 واز این پیروزی تمام سران مکران بوخشت میافتند ومتوجه میشوند که دیگر کسی را یارای مقاومت در مقابل دوست محمد خان  نیست چون کسی فکر نمیکرد به این سهولت وسادگی قلعه اسپکه تصرف بشود چون قلعه اسپکه یکی از مخکمترین قلعه های منطقه میباشد که دیوارهای بلند وقطوری انرا احاط کرده  که کوتاه ترین قسمتهای ان دیوارغربی قلعه.  میباشد که حدود چهارمترارتفاع دارد.

ودیوار شرقی ان که بطرف رودخانه است حدود بیست متر ارتفاع دارد ودیوارهای شمالی وجنوبی هم تقریبا بیست تا بیست پنج مترارتفاع دارند وبرج ان که بر تمام شهر واطراف اسپکه  مسلط است ارتفاع ان شاید به سی مترهم برسد ویکی از قدیمی ترین قلعهای منطقه میباشد منتها قلعه اسپکه از نظر مساخت قابل توجه نیست وشاید زیربنای ان همراه باحیاطش کمترازهزارمترمربع باشد ولی قلعه ای مرتفع مخکم ونفوذ نا پذیر است واز تاریخ بنای ان اطلاعی در دست نیست وشاید به چند هزار سال هم برسد.    

ضمنا ابادی اسپکه  هم یکی از بزرگترین ومعمور ترین ابادی های منطقه میباشد وهم قنات اسپکه یکی از پر اب ترین قناتهای بلوچستان میباشد که نظیر ان در کل بلوچستان پیدا نمیشود واب قنات پس از حارج شدن از حرنج به پنج جوی اب تقسم میشود که هر جوی اب قسمتی از ابادی ونخلستان وسیع وزمینهای زیر کشت برنج  را ابیاری میکند ومحلی که اب تقسیم میشود بنام گنگان معروف است و شرایط مالکیت در گذشته تا اندازه ای شبیه بنپوربوده  چون مقدار قابل توجهی از زمینهای مزروعی مثل حالصه بنپور مربوط به  قلعه وحکمران اسپکه بوده واین زمینها بنام سهمان گفته میشوند وعلاوه براین اهالی اینجا هم مثل سایر جا ها موظف به پرداخت دهیک مالیات بوده اند.  وعمده مالکان اسپکه را در گذشته میران چانف رئیسها وباشی زهیها ودرزاده ها تشکیل میدادند ولی از نظر جمعیت تاکنون هم اکثریت با درزادها است. بهر حال اسپکه فعلا مرکز بخش لاشار است که بسرعت دارد موقعیت شهری پیدامیکند  واین هم ازموقعیت قلعه اسپکه وابادی ومالکان ان در گذشت وحال یاد مان باشد که به اختمال زیاد میراث فرهنگی وبی فرهنگ ملایان بزودی بنای قلعه را به دوره ساسانیان معرفی خواهند کرد وبرادر بلوچی پیدا خواهد شد که بگوید وبنویسد که خاک سرخ این قلعه را از بم اورده اند.  همانطوریکه برادرم اقای عبدالحمید خدایاری در مقاله مورخه27 دیماه 88 که در سایت پهره منتشر شده بود مینویسند خاک سرخ قلعه بنپور راازراه دور و از بم اورده شده تا( گفتار نیک کردارنیک پندار نیک) زرتشت همواره رهرو ومونس مردمان.  این دیار فراموش شده باشد.                                                                           البته جناب خدایاری درست میفرمایند چون ( کردارنیک ) را قاجار ها همراه خود ببلوچستان اوردند و (گفتار نیک  ) را پهلوی و (پندار نیک ) را جمهوری ولایت فقیه بمردم بلوچستان بخصوص به اهالی بنپور هدیه نموده اند جای تردید نیست که بزرگترین خدمت را بمردم بلوچستان همین سه رژیم در گذشت وحال انجام داده ومیدهند.

ولی حرف اینجا است ایا امکان دارد وبه عقل جور در میاید که خاک سرخ بم را جهت ساخت قلعه بنپور با امکانات چند هزار سال پیش بشود جا بجا کرد که این یک امرغیرممکن وغیر قابل قبول ودور از ذهن میباشد مثل بعقیه روایتها چون بروایتی دیگر میگویند هنگام عبور یک لشکر عظیم از اینجا هر کدام از سواران ان سپاه یک تبره خاک برمیدارند ودریک جا انباشته میکنند وهمین تپه بوجود میاید که قلعه بر روی ان بنا شده.

ایا چنین امکانی وجود دارد که  تپه ای به این عظمت وبه این وسیله بوجود بیاید انهائیکه تبره را دیده اند میدانند  ظرفیت تبره سه چهار کیلو جو میباشد که مصرف روزانه اسبها را داخل ان میریزند . ایا بهتر نیست باور بکنیم این خود یک تپه طبیعی بوده که قلعه بر روی ان بنا شده. وروایتی دیگراین است که بهمن پسر اسفندیارکه تنها  نامی از انها در شاهنامه فردوسی اورده شده قلعه بنپور را ساخته است وبعضی بی انصاف زمان کوتاهتری را برای وابسته کردن بلوچستان به ایران مطرح میکنند و میگویند قلعه زمان نادرشاه ساخته شده وبعضی هم  بدون دلیل فقط بحاطر شباهت با قلعه بم وقلعه دختر در کرمان. میگویند این قلعه در زمان ساسانی بنا شده. ولی بگفته تمام مطلعین مخلی تنها کار مثبت ویادگار شاهان ایران تخریب قلعها وویرانی ابادیهای بلوچستان بوده وبیشتر ازهرجای دیگر قلعه بنپور واهالی انجا مورد لطف و مرخمت  حکومتهای عادل ایران زمین قرارگرفته اند. 

وایا قابل قبول است که بگوئیم درهزاران سال پیش قلعه بنپورازخاک سرخ بم بنا شده واین مضخک ترین افسانه میباشد که تا بحال در مورد بنای قلعه بنپور روایت شده.                                     

وحالا عزیزان توجه بفرمایند این خاک سرخ چگونه بدست میاید در جاهای که زمینهای شان از جنس( شنی و رسی) میباشد خشت چنین خاکی بی دوام وزود از بین میرود مثل خاک جلگه  بن پور دلگان ودشتیاری که خاک ان برای خشت خام مساعد نیست ودر گذشته برای تهیه خشت در چنین مناطقی از گل زمینهای که چندین سال متوالی در ان برنجکاری میشده.          خشت تهیه میکردند. واستخکام ان به این حاطراست پیش از کاشت برنج هر سال اول داخل ان زمینها را به اندازه کافی از برگهای نازک درخت گز وبوطه درختچه ای بنام ایشورک پهن میکنند وانرا شخم میزنند وسپس اب بداخل ان می اندازند وتا شاح برگ گز ایشورگ پوسیده بشود انگاه نهال برنج را میکارند وچندین نوبت هم کود حیوانی داخل ان می پاشند وخشت گلی که از ترکیب ریشه برنج وشاح برگ گز ایشورک سالها رویهم انباشته ومخلوط  شده باعث میشود که خشت گلی بسیار مخکم بادوام ومتمایل برنگ سرخ بدست میاید من خود شاهد این مسئله هستم چون خاک اسپکه  هم برای خشتمالی مساعد نیست وبچشم خود دیده ام.  

 

از زمینهای برنجکاری شده خشت تهیه میکردند البته فقط یک لای مختصری ازسطخ ان برای خشت مالی مفید وقابل استفایده می باشد پس برادرم خدایاری وسایرین بدانند خاک سرخ قلعه بن پور از زمینهای زیر کشت برنخ بن پور تهیه شده واگر منکر باشیم که در گذشته در بنپور برنج کاری مرسوم نبوده ولی باور بکنیم که در منطقه دامن ایرندگان واسپکه لاشار تا هنوز برنجکاری مرسوم است واگر اخیانا خاکی هم جهت بنای قلعه بنپور اورده شده. از همین مناطق نزدیک وهمجواراست نه از بم البته این هم بعید وبدورازعقل سلیم میباشد.     ولی انطوریکه من از بزرگان بنپور شنیده ام در گذشته در بنپور برنجکاری.                    هم در سطخ وسیعی رواج داشته. 

و اگربرادرم خدایاری بلوچ واهل بنپور است بداند خاک سرخ قلعه بنپوراز خاک پاک خود بنپوراست نه ازخاک !!! بم میباشد.                                                                   منتها عیب کار اینجا است که خود ما بلوچها باور نداریم در گذشته ملتی بوده ایم وسرسامانی داشته ایم وتوان ساختن قلعها ودایر کردن قنوات وابادی ها را داشته ایم همین بنپوردرزمانی نه چندان دورانبارغله بلوچستان بوده وامروز ما لک بنپوری مشتری کیسه ارد وارداتی میباشد.   چرا باید چنین باشد  بدنبال علت باشیم.   ببخشید ازاصل مطلب دورشدیم.                                                            

بهر جهت قلعه اسپکه تا سال 1365 شمسی قابل سکونت بوده واولاد سردار عیسیخان مبارکی در انجا ساکن بوده اند ولی هم کنون شنیده ام خالی از سکنه میباشد ومعلوم نیست برسراین قلعه مخکم چه خواهد امد مسلمامثل قلعه بنپور ودیگر قلعهای بلوچستان بمرور زمان.                بویرانه ای تبدیل خواهد شد.

 به اصل مطلب بر میگردیم گفتیم دراین زمان دوطایفه قدرت مند مکران لاشارواهوران مسئولیت دفاع از قلعه اسپکه را بعهده داشته اند چون مهربی بی بیوه موسی خان در این زمان در اسپکه حکمرانی میکند موسی خان برادر اقایان رستم خان وسرفرازخان است               و مهر بی بی هم خواهرمیرهوتی خان میباشد وبه این حاطر وظیفه سران دوطایفه.           بوده که از اسپکه دفاع بکنند.                                                                           حلاصه همه مردم منطقه معتقدهستند که ازاقبال دوست محمد خان بود که پیش از رسیدن.      نیروهای دوطایفه بهمان نخوه وشرایطی که بیان شده اسپکه  محاصره وپس از سه روز جنگ مهربی بی بناچار قلعه را ترک میکندوبتصرف در میاید.                                    تصرف  قلعه اسپکه بمنزله زنگ خطری برای کلیه سرداران مکران تلقی میشود که خود را برای تسلیم شدن اماده سازند.  

 حلاصه زمانیکه لشکر دوست محمد خان وارد مسکوتان میشود دلاورخان شیرانزهی که درسرشم سنگر گرفته بود متوجه میشود راهبندان من فایده ای ندارد.  بدون اطلاع سردارمحمد خان سنگر های خود را رها میکنند همراه افرادش وارد فنوج میشود که با اعتراض وملامت سردارمحمدخان واهالی فنوج روبرو میشود دلاور خان میگوید باید قبول بکنیم وبدانیم وقتی جلو دوست محمد خان را لاشار واهوران نتوانستند بگیرند. از افراد اندک من هم کاری ساخته نبود.  وبه این حاطرمن صلاح ندانستم بی جهت کسی را بکشتن بدهم به ناچار سنگر ها را رها کردم وکنون بنظر من فقط باید بفکر تسلیم بود نه جنگ . بهرجهت پس ازمدتی سردار محمدخان وبزرگان فنوج هم متوجه میشوند بهترین راه پیشنهاد دلاورخان است ودر همان جلسه تصمیم گرفته میشود زمانیکه لشکر دوست محمد خان بطرف فنوج براه افتاد تعدادی از بزرگان شهر به استقبال وی بروند واو را با عزت اخترام وارد فنوج بکنند واین برنامه عملی میشود.

                                 ( فنوج بدون مقاومت تسلیم میشود)

ضمنا دلاور خان پدراقایان چراغ خان وبلوچ خان وابراهیم خان شیرانی است چراغ خان یکی از مخالفین سر سخت دادشاه بوده وبحاطر رشادتهای که هنگام تعقیب از خود نشان میدهند ژاندارمری سابق بوی درجه گروهبانی افتخاری میدهند وی دردهه دوم حکومت ملایان.بدرود زندگی میگوید. حلاصه زمانیکه دوست محمد خان به حوالی فنوج میرسد بزرگان فنوج از وی استقبال میکنند وبا شکوه جلال وارد فنوج میشود وسردار محمد خان هم از وی استقبال نموده.او را مهمان میکند.  
وپس از چند روزی گفتگو شروع میشود دوست محمد خان به سردار محمد خان میگوید من به اخترام شما مامور وکوتوالی در فنوج نمیگذارم شما دهیک مالیات را جمع اوری بکنید نصف شما ونصف من که این پیشنهاد مورد موافقت سردار محمد خان قرار میگیرد پس از دوسه هفته ای توقف واستراخت در فنوج لشکر دوست محمد خان از طریق تنگ فنوج بطرف بنت خرکت میکند. که همه مردم بلوچستان منتظر شنیدن جنگ ومقابله سختی در بنت میباشد چون تصرف قلعه بنت در طول تاریخ برای هیچ مهاجمی میسر نبوده وبنت را زادگاه میر کمبر ودلیر مردانی میدانند  که در انجا حماسه افریده اند وساکنین مغرور بنت در طول زمان از خود رشادت وشهامت نشان داده اند.                                                                             

                             ( بنت هم با نا باوری تسلیم میشود )

گفتیم با قتل اسلام خان میرحاجی وخدت قومی وطایفگی در بنت از بین میرود واختلاف خانوادگی توان مقابله را ازاولاد میرحاجی که دراین زمان در بنت حکومت میکنند میگیرد وزمانی که ایوب خان خبر سرازیر شدن لشکر دوست محمد خان را بطرف بنت میشنود با عموهایش اقایان صاحب خان ونقدی خان وجهانگیر خان وشهباز خان بشور مصلخت می نشینند که چه باید کرد مقابله ویا تسلیم همه متفقا میگویند درشرایط کنونی برای ما وشما امکان جنگ با دوست محمد خان وجود ندارد.

وقتی قلعه اسپکه تصرف وفنوج تسلیم شد بهتر است ما شما هم خود رادرگیری جنگی بی نتیجه نکنیم وبهترین راه تسلیمی است وبنت هم با ناباوری از دوست محمد خان استقبال میکنند و با عزت اخترام وارد شهر بنت هم میشود. ودر اینجا هم ایوب خان از وی پذیرائی میکند ودر بنت هم عین قرار دادفنوج بین طرفین بسته میشود که بدون گذاشتن ماموری ایوب خان دهیک مالیات منطقه را جمع اوری ونصف نصف بین هم تقسیم بکنند وباز دوست محمد خان پس از مدتی استراحت در بنت. 

                              (  گه هم بدون مقاومت تسلیم میشود )

عازم گه میشود که سردار حسین خان دوم فرزند سردار سعید خان در انجا حکومت میکند وی هم وقتی از تصرف اسپکه واز تسلیمی سران شیرانزهی در فنوج بنت با خبر میشود نامبرده هم راه تسلیمی را انتخاب میکند. وزمانیکه دوست محمد خان بنزدیکی گه میرسد سردار حسین خان هم بزرگانی به استقبال وی می فرستند وبا همان ترتیبی که وارد فنوج بنت میشود وارد گه هم میشوند.               ومهمان سردار وپس از چند روزی با سردار حسین خان وارد مذاکره میشود میگوید من به اخترام سردار سعید خان که بر گردن ما بارانزهی خقی بزرگ دارند من از منطقه شما نه دهیکی لازم دارم ونه مالیاتی فقط شما بمن قول بدهید هر گاه من نیازی بکمک نظامی داشتم شما بمن کمک بکنید که این پیشنهاد با استقبال سردار حسین خان روبرو میشود.            اینجا است که میگویند. 

 ( روزگاراست این گهی عزت دهد گه خواردارد = چرخ بازیگرازاین بازیچها بسیاردارد) چون زمانی بود که بهرام خان پایه گذار حکومت بارانزهی جهت دریافت کمک وانعامی از سردار سعید خان بگه میاید وگفتیم سردار بجای هدیه وانعام حکومتی سرباز را بوی واگذار میکند واز اینجا بود که پایه حکومت بارانزهی در بلوچستان گذاشته میشود.

 وزمان زیادی طول نمیکشد برادرزاده بهرام خان جهت گرفتن مالیات ازپسرسردار سعید خان وارد گه میشود که دوست محمد خان با نهایت انصاف وجوانمردی با جانشین سردارسعید خان رفتار میکند. حلاصه در گه ( نیکشهر فعلی) بود که میرنواب شگیمی با دوست محمد خان بشور مصلخت می نشیندو پیشنهاد میکند که من وبرادرم میرسیدی در نظر داریم بین شما ومیرهوتی خان صلحی بر قرار بکنیم که این پیشنهاد با استقبال دوست محمد خان مواجه میشود. نواب بطرف لاشارخرکت میکند.

 وارد هریدوک میشود وبا میر هوتی خان وارد مذاکره میشود که در شرایط کنونی بهترین راه برای شما وطایفه لاشار صلح با دوست محمد خان است میگوید وقتی مخالفین سنتی شما اقایان شیرانزهی بدون جنگ وشلیک یک گلوله تسلیم شدند ودر این شرایط جنگ با دوست محمد خان که نیروی شیرانزهی را هم در کنار دارد.                                                      بصلاح شما وطایفه نیست چون لاشار با بنپور پهره همسایه وهم مرز میباشید.               مردم این مناطق منافع مشترکی دارند واز طرفی میانجیگر شما ما هستیم که از این میانجیگری دوست محمد خان استقبال نمودند وما از شما انتظار بیشتری داریم که این خوشنامی را نصیب ما بکنید که در طول تاریخ برای شما شمشیرزده ایم  خود را لاشاری میدانیم.                                                                             نواب میگوید انطوریکه من میدانم دوست محمد خان دارای افکاری بلند است هوای پادشاهی بلوچستان را در سر دارد وبهمین جهت است که سعی میکند از جنگ خون ریزی با طوایف مکران خود داری بکند وبا ملایمت ومردمداری وبا زبان خوش با سران منطقه مواجه میشود البته ما میتوانستیم دوست محمد را جهت صلخ سازش حتی بلاشارهم بیاوریم. چون بی نهایت بما اخترام میگذارد وبه پیشنهادات ومشورت ما با حسن نیت ناگاه میکند  ولی من وبرادرم میرسیدی صلاخ ندانستیم که لشکر دوست محمد خان بعنوان صلح هم وارد لاشاربشود بحاطر اینکه در حال حاضر پیشقراول لشکر وی ما هستیم ورود لشکر دوست محمد خان بلاشار تحت هر شرایطی که باشد برای ما وطایفه شگیم بدنامی به همراه داشت.                                                                                 برای اینکه تا هنوز شنیده نشده هیچ قدرت مخلی گذرش به لاشار افتاده باشد.

حلاصه نواب میگویدهمانطوریکه اطلاع دارید ما وظیفه خود را نسبت بشما وطایفه انجام دادیم وخداوند بما این توفیق را داد با هر زبانی که بود توانستیم ازیک جنگی ختمی با شما جلو گیری بنمائیم واکنون در این شرایط  نظر من وبرادرم سیدی این است که بحاطر ما وعزت دادن بطایفه شگیم میانجیگری ما را قبول نموده واین منت را بر گردن ما بگذارید وهمراه من  جهت ملاقات دوست محمد خان به گه بیائید.

چون همه میدانند که شما در مقابل دوست محمد خان مقصرید شما بودید که بمدت سه روزبادوست محمد خان بخاطر دیگران درگیر شدید ویکی از افراد نامی وی اکنون بشدت زخمی میباشد وچهار نفر از پلتن های وی هم در اسپکه بدست افراد شما کشته شده اند وهم دونفر از افراد دوست محمد خان قبلا در مسکوتان بدست افراد شما بقتل رسیده اند وبا این تفاصیل دوست محمد خان به پیشنهاد ات ومشوره ما توجه میکند.

وباشما درگیرنشده و تا کنون نهایت گذشت را در خق شما وطایفه لاشار بثبوت رسانده چون  ما میدانیم که دوستمحمد خان با وجود داشتن توان جنگی در مقابل شما عکس العملی نشان نداده وثابت کرده با شما سر جنگی ندارد چون پس از تصرف قلعه اسپکه بجای جنگ باشما بطرف فنوج و بنت وجنگ با شیرانزهی را ترجیح میدهد وخبر دارید که فنوج بنت وگه بدون  هیچ مقاومتی تسلیم شدند انصافنا همه ما شما را در مقابل گذشت دوست محمد خان بدهکار میدانیم وخق شما است  که نزد وی بروید وبا هم صلح سازش بکنیدکه بنفع شما وطایفه میباشد.         در همین جا قسمت شانزدهم را بپایان میبریم.  دنباله دارد.                                                                                                                                                     ضمنا لازم میدانم هر بار در پایان مقاله بلوچستان در گذر زمان  مطالبی که بنظرم قابل توجه هستند از کتاب (بلوچستان در عصر قاجار ) که بقلم جناب استاد سپاهی نوشته شده بعرض خوانندگان گرامی برسانم واینک عین مطلب در صفحه 73درسال 1220قمری نیروهای دولتی بطرف بلوچستان حرکت کردند بفرماندهی ابوالقاسم خان واولین ناحیه ای که در این لشکر کشی گشوده شد سرمیچ بود.                                                                      وسپس سپاه به جانب چانف حرکت کردوحاکم این شهرسعید خان در مقابل نیروهای دولتی به شدت ایستادگی کرد وابوالقاسم خان به ناچار از محاصره این شهردست بر داشت نتیجه این   اوردو کشی نیروهای دولتی تصرف بخش کوچکی از نواحی اطراف بنپور بود.             (منبع جغرافیای بلوچستان ص 248 )                                                              ولی انچه بنظر من صحت ندارد و درست نیست فردی در این زمان بنام سعید خان حاکم چانف نبوده بلکه در این زمان که مهراب خان شیرانزهی در بنپور حکومت میکند.                    در چانف میر اولیا خان حاکم انجاست وپدر میراولیاخان هم مهراب خان نام داشته وپسرش هم بنام میرخیرمحمد است که پدر اقایان میررستم خان موسی خان وسرفراز خان مبارکی است که نامبردگان همزمان با امیر دوست محمد خان بارانزهی میباشند .                                   ودر تاریخ میران چانف نامی از سعید خان شنیده نشده چون درگذشته حکومتی چانف اهوران مربوط به خانواده انها بوده واز طرفی میران چانف وطوایف اهوران بدلاوری وسلخشوری در منطقه معروفند وهمیشه در بلوچستان مطرخ بوده اند ولی تا انجائیکه من اطلاع دارم فردی بنام سعید خان در چانف حکومت نکرده بلکه ان میراولیا خان بوده.                               که در برابر نیروی مهاجم ایستادگی میکند.                                                       منبع من در این مورد بازماندگان میراولیا میباشند که درقید حیاتند.                            بهرحال عزیزان اگر نامی جا بجا شده ویا رخدادی از قلم افتاده  واگرمن توانسته ام ازان اطلاعی بدست بیاورم  ودر صدد تکمیل وتصحیح  رویدادهای بلوچستان در حد اطلاعاتم برامده ام بنظرم کاری بی مورد وبی ارزشی نباید باشد.                                         البته من نه منتظر مرخبا شاباشی هستم ونه منتظر سرزنش چون بنظرم وظیفه ملی خود رابدون ریا وتوقع انجام میدهم ودرصدد هستم با اطلاعات محدوم گوشه کوچکی از تاریخ و رخدادهای فراموش شده ویا در حال فراموشی در این گوشه از سرزمین وسیع بلوچستان را انگونه که اتفاق افتاده بدون حب بغض وسئونظر ویا تعریف تجمجید بی مورد.                   از فرد ویا طایفه ای باشد بیان میدارم. 

اطمینان میدهم  نوشتارم عین گفتار اشخاصی است که خود ویا پدران شان در متن رخدادهای  زمان دوطایفه  شیرانزهی وبارانزهی  قرار داشته اند که من اطلاعات ومستندات انها.        را کامل ترین وجامع ترین روایات میدانم.                                                            که تا کنون درشانزده قسمت بسمع عزیزان رسانده ام .                                     ازانتقادات سازنده بدون غرض استقبال میکنم.

در خاتمه عزیزان بدانند هر ملتی که از تاریخ خود بی اطلاع باشد ویا انراانکار بکند مخکوم بزوال نابودی است.                                                                                                  زنده باد بلوچستان .  موفق باشید عبدالکریم بلوچ